Na een teleurstellende Maratona liet ik in de voorbereiding naar de Ötzi niks aan het toeval over. Het trainingsschema werd nauwgezet gevolgd. Geen Ardennen-cyclo, wel een laatste toertochtje in de Ardennen met Charles. Daar zat het gevoel goed. Stevig klimtempo, veel vertrouwen in de afdalingen en een grote dosis positieve energie. Op dinsdag verliep de verkenning van de Kühtai niet zonder horten en stoten. Hoge hartslag door de hoogte en een domme actie ter hoogte van het rondpunt in Langenfeld. Er wordt wel eens gezegd dat ik geen gevaar zie, ik overschat ook mijn stuurkunsten in de gietende regen. Met mijn schouder tegen de stoeprand, broek gescheurd en nog eens Leontien op mijn rechterflank. Op de terugweg besloot ik kalm te blijven en vooral niet te panikeren. Ettelijke Ibuprofens, behandelingen met ijs, blauwe builen zalf en reflex spray-dosissen later daalde ik op woensdag de Jaufenpass af. De verkenning van de Timmelsjoch ging zo makkelijk. Spelenderwijs, hogere trapfrequentie en sneller dan vorig jaar. Ik was er klaar voor.