Het jaar is begonnen. De duurtrainingen worden langer en ieder kiest zijn of haar cyclo’s voor het komende seizoen uit. Veel wielrenners vervloeken het koude winterse Nederlandse weer en vluchten naar Spanje of ander mooie warme oorden. Voor de mensen waarvoor dat echt niet lukt bestaat er gelukkig altijd nog de Powerbeam. Kortom iedereen bereidt zich voor op een nieuwe seizoen.

Mijn voorbereiding zal er dit jaar anders uitzien. Dit train ik uitsluitend over zee. Of beter gezegd over de oceaan, in hartje New York. Eerst had ik schrik om mijn vaste Rotterdamse trainingsroutes te verlaten. New York staat immers niet bekend om zijn verkeersluwe wegen. Gelukkig wisten een aantal New Yorkse fietsers/triatleten mij te vertellen dat er in New York wel degelijk goed te trainen valt. Daarom vertrok ik op 1 januari met goede hoop en een fietstas onder de arm naar de USA.

Iedere trainingsdag bepaal ik of de training binnen of buiten de stad zal plaatsvinden. Bij enigszins slecht weer is Central Park een goede uitvalbasis. Het auto vrije rondje is 9 km lang en heeft ongeveer 150 hm per rondje. Het merendeel is vals plat met een “lange” klim op de Harlem Wall.

Amerikaanse wielrenners halen elkaar links en rechts in. Als je vraagt wat nou de beste kant is om iemand in te halen krijg je te horen dat die niet bestaat. Gelukkig is het eenrichtingsverkeer, zodat ondanks de drukte het redelijk overzichtelijk is.

Zodra het weer boven de nul graden uit komt rij ik langs het water zo de stad uit via onder andere de George Washington Bridge. Prachtige glooiende routes geven je doorgang tot de mooiste natuur parken. Langs de Hudson heb je ook nog eens mooie uitzichten. Over een niet al te lange tijd zijn de ski oorden, sneeuwvrij, zodat ik nog meer uitvalsmogelijkheden heb.

Want er moet getraind worden, 2009 was voor mij een jaar van rijpen. Ik trainde in het voorseizoen vooral om meer trainingsarbeid aan te kunnen en sneller te recupereren. Het heeft zijn vruchten afgeworpen. Het herstel was sneller en ik kon de cyclo’s makkelijker verteren. Bij iedere cyclo stond ik weer fris en monter aan de start.

Bij de start lag dan ook het “probleem” . Vaak stond ik geparkeerd aan het begin van de eerste col. Ik kon de juiste versnellingen pas veel later vinden. Het leek wel of de diesel maar langzaam op gang kwam. Zodra de motor eenmaal warm was werden de cyclo’s iedere keer weer inhaalraces, waarbij ik menig snelstarter inhaalde. Ik haalde veel voldoening uit mijn recuperatievermogen. De resultaten waren in 2009 uiteindelijk naar volle tevredenheid.

Dit jaar gaat er in de voorbereidingen naar het nieuwe seizoen een verbouwing plaat vinden. Van een traag startende diesel hoop ik me zelf om te tunen naar een turbo diesel.